نشست بررسی جایگاه نقد و نوشتار در سینمای ایران- ایسنا - برنا

در بررسی جایگاه نقد و نوشتار در سینمای ایران مطرح شد :

 

رابطه‌ی فیلم‌ساز و منتقد باید رابطه‌ی «پدر ژپتو» و «پینوکیو» باشد 

 

جایگاه نقد و نوشتار در سینمای ایران با حضور رسول صدرعاملی، منوچهر محمدی و فریدون جیرانی بررسی شد.

 

به گزارش ایسنا، در این نشست که عصر روز یکشنبه در خانه سینما برپا بود، محمدی تهیه‌کننده سینما با بیان این‌که در نقد آثار ایرانی ملاحظه‌کاری وجود دارد، ادامه داد: زمانی این ملاحظه‌، به ملاحظات سینمایی و زمان دیگر به ملاحظات رسانه‌ای مربوط می‌شود. اما آنچه در رسانه‌ی عمومی مانند سینما اتفاق می‌افتد، جدای از اینکه با فاصله و تاخیراست، خیلی ملاحظات رسمی بر آن حاکم است.

 

او معتقد است: نقدی می‌تواند به فیلمساز و مخاطب کمک کند که حتی در ارگان‌هایی که نام تخصصی سینمایی را یدک می‌کشند، کمتر شاهد هستیم. اما اگر رسانه‌ای مانند تلویزیون دراین عرصه به کمک فیلمسازان بیایند مشکلات وارده به فیلمسازان نیز کمتر خواهد شد.

 

این تهیه‌کننده با تاسف از این‌که درباره‌ی آثار خارجی نقد منسجم‌تری صورت می‌گیرد گفت: نمی‌دانم چه فکری در پس ذهن منتقدان است که یک اثر خارجی را خیلی راحت نقد می‌کنند؛ اما با یک اثر داخلی بسیار استرلیزه برخورد می‌کنند. درحالی‌که برخی مواقع صرف مطرح‌کردن و نقد آن اثر به‌طورجدی می‌تواند ایجاد مخاطب کند و مخاطب بالقوه با سینما ارتباط پیدا کند.

 

صدرعاملی درادامه‌ی این نشست نقدنویسی در سینمای ایران را به سه دهه‌ی مختلف تقسیم‌بندی کرد و اظهار داشت: دهه‌ی اول شامل مجله فیلم و سردمداران آن با داشتن الگویی از قبل بود، دهه‌ی دوم منتقدان دولتی که تلاش داشتند با فکرخوانی، باید‌ها و نبایدها را به فیلمسازان بگویند و دسته‌ی سوم منتقدان روشنفکر که مدام درحال مقایسه فیلم‌های ایرانی با فیلم‌های خارجی بودند.

 

وی ادامه داد: وقتی به گذشته نگاه می‌کنم می‌بینم که 70درصد نقدها فاقد جذابیت‌های دراماتیک بود و منتقد خوب ما نیز حواسش نبود که دراین سال‌های ابتدایی دائم به کشف شهودی‌ می‌رسیم و این نقدها پاسخ‌گوی سینمای حرفه‌ای نیست، بنابراین وقتی نقدی را خیلی جدی می‌گرفتیم دچار آدرس غلط می‌شدیم. به خاطر همین هرگز نقد ایرانی را برای فیلم‌های ایرانی در 15 سال اول انقلاب به یاد ندارم، درحالی‌که همیشه نقد برای فیلمسازان بسیار مهم بوده است.

 

این کارگردان تصریح کرد: درهمه‌ جای دنیا به مفاخر خودشان چه در حوزه‌ی نقد‌نویسی و چه در سینما افتخار می‌کنند و اگر ما مراقب همدیگر باشیم و حرمت و جایگاه همدیگر را داشته باشیم، سینمای ما مسیر بهتری را خواهد رفت.

 

فریدون جیرانی کارگردان سینما هم که دراین نشست حضورداشت با ذکر نامی از منتقدان قدیمی یاد آنها را گرامی داشت و باتقدیر از مجله‌ فیلم گفت: به نظر من این مجله هنوز نقدنویسی درسینمای ایران را زنده نگه داشته است.

 

این کارگردان تصریح کرد: نسلی بعد از انقلاب وارد عرصه‌ی سینما شده بود که تصورش از سینما جور دیگری بود و در روزنامه‌ی جمهوری اسلامی به مدیریت میرحسین موسوی نقدهای مختلفی را می‌نوشتند، اما جریان دیگر نقدنویسی به مجله‌ی فیلم متعلق بود که تنها مجله‌ی سینمایی کشور به حساب می‌آمد و مجبور بود در ارتباط با فیلم‌های دولتی یک جریانی را روایت کند.

 

وی ادامه داد: مجله‌ی فیلم درارتباط با فیلم‌های خصوصی دستش بازتر بود و بنابراین از همان زمان تناقضی بین بخش خصوصی و مجله فیلم بوجود آمد که باعث شد این مجله از سوی بخش خصوصی تحریم شود و همین‌ موضوع سبب شد نقدهای مجله فیلم دچار مصلحت شوند و این موضوع نقد‌نویسی در سینمای ایران را دچار معضلات زیاد ‌کرد.

 

این کارگردان تصریح کرد: از دهه‌ی 70 به بعد، به‌خصوص از دوم خرداد 67 جریان نقدنویسی در مطبوعات به‌وجود آمد که در این میان منتقدینی که درمجلات حرفه‌ای می‌نوشتند هم‌چنان دچار مصلحت‌اندیشی بودند، اما منتقدین جوان این مصلحت را رعایت نکردند که به اعتقاد من نسل جدید بسیار باسواد هستند و باعث شدند من به این نتیجه برسم که نقد مصلحت‌پذیر نیست.

 

به گزارش ایسنا، منوچهر محمدی درادامه‌ی جلسه سه پیشنهاد برای نزدیک‌تر شدن منتقدین به سینمای ایران ارایه داد و گفت: اول این‌که دوستان منتقد با نظراتی که ارایه می‌دهند به فیلم‌ساز کمک کنند تا ژانری را که در آن موفق‌تر است را پیدا کنند و با بررسی و نقد خوب یک فیلم می‌توانند شریک پنهان فیلمنامه بعدی ما باشند و سوم دوستان منتقد از دایره‌ محفوظات سینمایی غرب خارج شوند و به سینمای داخل توجه بیشتری داشته باشند.

 

محمدی که برای شرکت درجلسه‌ی شورای عالی نشست را زودتر ترک می‌کرد در پایان سخنانش گفت: تعامل بین فیلمسازان و منتقدین نمی‌تواند همانند رابطه‌ تام و جری باشد، یعنی نمی‌توان یکی از این‌دو باهوش‌تر باشند و رابطه‌ی فیلمساز و منتقد نمی‌تواند بی‌دلیل «رمئو و ژولیتی» باشد. بلکه باید رابطه‌ای مانند پدر ژپتو و پینوکیو باشد و منتقدین خالق سینمای ایران باشند.

 

جیرانی هم اظهار داشت: علت این‌که بسیاری از فیلمسازان از مسیر اصلی خود منحرف شده‌اند به‌دلیل نوع نگاه منتقدین است که با نگاه مخاطب خارجی به فیلم‌های ایرانی نگاه می‌کنند و به همین دلیل سینمای داستان‌گویی در طی سال‌های اخیر درایران دچار اضمحلال شده است.

 

صدرعاملی هم اظهار داشت: منتقد و فیلمساز باید به یکدیگر احترام متقابل بگذارند و درک متقابلی از یکدیگر داشته باشند که دراین صورت سینمای ایران به مسیر بالندگی خواهد رفت.

 

سعید مستغاثی،رییس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی که اداره‌ی این جلسه را برعهده داشت نیز اعلام داشت: منتقد می‌تواند به عنوان یک آنالیزور عمل کند و بنا به فرصت وحرفه‌ی خود جریان‌های سینمایی را ببیند

اینجا  http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1156124&Lang=P

===

 

رسول صدر عاملی:

مدیران به فکر اعمال سلیقه خود در فیلم ها نباشند/حضور مدیران در کن قابل ستایش است

 

 

رسول صدر عاملی گفت:"مدیران به فکر اعمال سلیقه خود در فیلم ها هستند در حالی که می بایست در یک فیلم دنبال سلیقه خود و پر رنگ کردن آن باشند."   

 

 

به گزارش خبرنگار سرویس هنری برنا،نشست بررسی جایگاه نقد و نقد نوشتار در سینمای ایران روز گذشته با حضور رسول صدر عاملی،منوچهرمحمدی،فریدون جیرانی و سعید مستغاثی در تالار اجتماعات خانه سینما برگزار شد.

بر اساس این گزارش،رسول صدر عاملی با بیان مطلب فوق گفت:"مدیران به جای اعمال سلیقه،به دنبال یافتن سلیقه خود در فیلم ها باشند و با پررنگ کردن آن،فیلمساز را یاری رسانند؛نه اینکه فیلم را با استفاده از قدرت نابود کنند."

این کارگردان افزود:"این مشکل مدیران ،به خاطر تغییر سریع آنها است و فیلم ساز مجبور است هر روز صبح خود را اثبات کند و بگوید می خواهم فیلم بسازم وکار فرهنگی کنم."

کارگردان "شب"ادامه داد:"آقای جیرانی در سریال "مرگ تدریجی یک رویا" کاراکتری الکلی وارد سریال می کند؛دلیل آن هم مدیریت طولانی در تلویزیون و وجود اعتماد دو طرفه است."

رسول صدر عاملی در بخش دیگری از این نشست درباره وضعیت نقد در سینمای ایران گفت:"بعد از انقلاب نقد به سه دوره تقسیم می شود. دهه اول ما فقط یک مجله یعنی "مجله فیلم" داشتیم. در این دوره فیلم ساز محاکمه می شد و به واقع نقدی در کار نبود."

وی افزود:"در این دوره سه دسته نقد نویس وجود داشتند؛یک دسته کاملا دولتی که منتظر بودند فیلم اکران شود و شروع به انواع و اقسام اتهام کنند.آنها شروع به فکر خوانی می کردند و از منظر دید و برداشت خود سخن می گفتند.خود من بعد از فیلم" رهایی "می خواستم فیلمی جنگی بسازم ولی محسن مخملباف در مقاله ای با نام "ترکه بر تن خیس"که منظورش از تن خیس، خانواده شهدا بود،من را کاملا دلسرد کرد."

این فیلمساز ادامه داد:"گروه دوم روشنفکرانی بودند که سینمای ایران را با سینمای غرب مقایسه می کردند. من بارها گفته ام اگر فیلم" گل های داوودی"نقد های خوبی می داشت من یک فیلمساز ملو درام موفق می شدم."

صدر عاملی بیان کرد:"از طرفی فارابی هم با مدیریت خوب آقای بهشتی گرایش به آثار فلسفی داشت و لی مخاطب عملا این آثار را پس می زد.در واقع نیت خوب بود، آدرس ها بد بودند."

کارگردان "من ترانه 15 سال دارم" در ادامه یادآور شد:"هرگز نقد ایرانی را در 15 سال اول انقلاب برای فیلم ایرانی به یاد ندارم .برای من نقد همیشه مهم بوده و هست و همه نقد ها را می خوانم. نقد یعنی اینکه یک آدم دلسوز سینما بر مبنای نگاه خودش به سینما بر اساس آنچه از فیلم ساز می بیند نقد بنویسد."

صدر عاملی نبود تعامل درست،اصولی و حساب شده بین منتقد و فیلمساز را به ضرر سینما دانست و تصریح کرد:"آنچه باعث شده سینما در جایگاه شایسته خود قرار نگیرد این است که فیلم ساز و نقد نویس دست در دست هم داشته و رودر رو نبوده اند."

وی ادامه داد:"منتقد باید فارغ از تهدید و ارعاب و دوستی و تعارف به نقد بپردازد، او باید برداشت خود را بیان کند ولی قضاوت نکند."

صدر عاملی در پایان گفت:"15 سال است حرص می خورم که چرا مدیران ما به کن نمی روند، در حالی که برخی از دوستان منتقد این اتفاق را محکوم کردند.من به شخصه از اینکه مدیران را در کن دیدم خوشحال شدم و معتقدم مدیران ما باید این گونه جشنواره ها را ببینند

اینجا http://bornanews.ir/Nsite/FullStory/?Id=163689

 

 

فریدون جیرانی:

نقد فیلم مصلحت پذیر نیست

 

نقد نباید با مصلحت همراه باشد و اصولا نقد فیلم مصلحت پذیر نیست.   

 

به گزارش خبرنگار سرویس هنری برنا، «فریدون جیرانی» در نشست بررسی جایگاه نقد و نوشتار در سینمای ایران با بیان این مطلب گفت: من خودم مدتی تابع مصلحت بودم ولی اخیرا به این نتیجه رسیده ام که چه از نقدی خوشم بیاید و چه نیاید، این نقدحاصل سلیقه های مختلفی است که آن را می نویسند.

ابن فیلمساز ادامه داد: باید به این سلیقه ها میدان داده شود تا زمینه بروز و ظهور نقدهای کارساز فراهم شود.

کارگردان "پارک وی" نقدهای جدید را پخته تر دانست و نویسندگان آن را با سوادتر عنوان کرد.

جیرانی در بخش دیگری از صحبت های خود گفت: ما الان سینمای قصه گو نداریم؛ یعنی فیلمنامه برای بازیگر شاخص فرستاده نمی شود. بلکه مثل دهه چهل بر اساس فرمول فیلم می سازیم؛ یعنی فرمول را تعیین می کنیم، بعد بازیگر را می چینیم و سپس دیالوگ نویسی می کنیم. البته بررسی علت این موضوع طولانی است و وقت زیادی می طلبد.

در بخش دیگری از این نشست «سعید مستغاثی»؛ منتقد سینما هم گفت:الان در حیطه نقد فضایی بزرگ در اینترنت و فضای مجازی ایجاد شده ولی سینمای ایران از آن غافل است. ما وب سایت هایی داریم که بازدید روزانه آن از تیراژ ماهانه برخی مجلات سینمایی هم بیشتر است.

رئیس کانون منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران در پایان اظهارکرد: منتقد می تواند نقش آنالیزور را ایفا کند و از این طریق به فیلمساز کمک کند

اینجا

 

منوچهر محمدی:

نقد خوب شریک پنهان فیلمنامه است

 

منوچهر محمدی معتقد است: نقد خوب شریک پنهان فیلمنامه بعدی فیلمساز است و در بهتر شدن اثر تاثیری انکار ناپذیر دارد.    

 

به گزارش خبرنگار سرویس هنری برنا،منوچهر محمدی در نشست بررسی جایگاه نقد و نوشتار در سینمای ایران که روز گذشته در خانه سینما برگزار شد،گفت:"نقد خوب منتقدان شریک پنهان فیلمنامه بعدی ما است."

این تهیه کننده افزود:"برای همین پیشنهاد می کنم دوستان منتقد درباره توانایی کارگردان بر ژانری که اراده کرده در آن فیلم بسازد کمک کنند. گاهی اوقات ما فیلمسازان بی خودی می خواهیم کسب تجربه کنیم و شکست می خوریم."

او ادامه داد:" یکی از بزرگترین کارهای منتقدان کشف استعدادهای نهفته است.مثلا اگر من می توانم ملودرام بسازم کمک کنید به سوی اکشن کشیده نشوم. "

محمدی همچنین متذکر شد:"رابطه فیلمساز با منتقدان نباید رابطه تام و جری باشد؛ یعنی نمی توان گفت کی باهوش تر است؟ نباید این رابطه رومئو و ژولیتی باشد و از هم تعریف کنیم. این رابطه باید پدر ژپتو و پینوکیویی باشد. شما به ما یاد بدهید که چگونه باشیم و اگر دروغ بگوییم دماغمان دراز شود."

 تهیه کننده "میم مثل مادر"در ادامه با گلایه از صدا و سیما تصریح کرد:" آثار ایرانی خیلی با احتیاط در رادیو و تلویزیون نقد می شوند اما نمی دانم چرا درباره یک اثر خارجی اینقدر راحت صحبت می کنند و از جنبه های مختلف به آن می پردازند؟"

وی ادامه داد:"متاسفانه نقد فیلم ها در سیما همزمان با اکران انجام نمی شود در صورتی که اگر تلویزیون به کمک فیلمسازان بیاید شاید پاره ای از فشار های فعلی بر سینما کاسته شود." 

محمدی همچنین با گله از مطبوعات گفت:"نقد های مطبوعاتی حد میانگین ندارند؛یا خیلی فنی و تخصصی می شوند یا سمت پیدا می کند به زبان هجو و کنایه و طنز و ... "

وی افزود:"ما سینماگران گاهی نمی دانیم برای چه مخاطبی فیلم می سازیم و به همین تناسب گاهی نمی دانیم نقد برای چه گروهی نوشته می شود."

تهیه کننده "عصر روز دهم" متذکر شد:"دوستان منتقد اگر با دقت و وسواس بیشتری کار کنند و به یک زبان برسند، به مرور دو گروه(فیلمسازان و مخاطبان) می توانند با آن ارتباط برقرار کنند. البته دشواری کار دوستان منتقد را به لحاظ پیچیدگی زبان و فرهنگ فارسی درک می کنم."

او همچنین گفت:"گاه منتقد و مخاطب منظور اصلی را نمی فهمند. ماباید به جایی برسیم که حجاب کلمات بین فیلمساز و منتقد برداشته شود و به زبانی مشترک برسیم."

محمدی با بیان اینکه برخی ازمنتقدان عقده فیلم سازی دارند،گفت:"دوستان تا حدی از محدوده اطلاعات عمومی نسبت به سینمای غرب خارج شوند و به عناصر سینمای بومی فکر کنند. دوستان از زاویه دید متخصصان دیگری مثل جامعه شناس، روانشناس،عالم دینی و ... فیلم را ببیند."

او ادامه داد:"متاسفانه ما در شناخت عناصر حیات اجتماعی خودمان زبان الکن داریم و روابط مصنوعی است."

/ 0 نظر / 8 بازدید